ข่าวสาร, ภาพยนตร์
ปรัชญาการทำงานสร้างสรรค์ของผม: วัฒนธรรม ความลึกซึ้ง และความรับผิดชอบ

ระหว่างการอำนวยการสร้าง Avyaan นักข่าวคนหนึ่งถามคำถามที่ผมยังคงครุ่นคิดมาจนถึงวันนี้: “ในฐานะนักธุรกิจ คุณมีสิทธิ์อะไรที่จะสร้างภาพยนตร์เกี่ยวกับจิตวิญญาณและวัฒนธรรมอินเดีย?”
มันไม่ได้ถูกถามอย่างไม่เป็นมิตร มันเป็นคำถามที่ยุติธรรม และผมคิดว่ามันสมควรได้รับคำตอบที่แท้จริง ไม่ใช่คำตอบแบบตั้งรับ
คำตอบที่ซื่อตรงคือ ผมไม่เชื่อว่าสิทธิ์ในการเล่าเรื่องทางวัฒนธรรมมาจากคุณวุฒิ แต่มาจากความรับผิดชอบ — จากความจริงจังที่คุณมีต่อเนื้อหา ความใส่ใจที่คุณทุ่มเทเพื่อให้ถูกต้อง และความพร้อมที่จะรับผิดชอบต่อสิ่งที่คุณนำเสนอสู่โลก ความเชื่อนั้นคือรากฐานของทุกสิ่งที่ผมทำเชิงสร้างสรรค์ในตอนนี้ และผมอยากอธิบายอย่างตรงไปตรงมา เพราะผมคิดว่ามันสำคัญไม่ใช่แค่ต่อวิธีที่ผมสร้างภาพยนตร์ แต่ต่อวิธีที่ใครก็ตามเข้าถึงงานสร้างสรรค์ที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรม ประเพณี หรืออัตลักษณ์

ทำไมวัฒนธรรมจึงไม่อาจถูกใช้เป็นเครื่องประดับ
สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมกังวลที่สุดเมื่อดูสื่อร่วมสมัย — ภาพยนตร์ โฆษณา และเนื้อหาทุกประเภท — คือการที่วัฒนธรรมมักถูกใช้เป็นเครื่องประดับแทนที่จะเป็นแก่นสาร วัดเป็นฉากหลัง เทศกาลถูกอ้างถึงเพื่อเพิ่มสีสัน วลีทางจิตวิญญาณถูกใช้เพราะฟังดูไพเราะ โดยไม่ได้ใส่ใจความหมายที่แท้จริง
ผมเข้าใจสิ่งล่อใจนั้น ภาพทางวัฒนธรรมมีพลัง และเป็นเรื่องง่ายที่จะยืมพลังนั้นโดยไม่ทำงานที่สมควรได้มันมา แต่ผมคิดว่าแนวทางนี้เป็นความไม่เคารพอย่างเงียบ ๆ แม้จะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม เมื่อคุณลดทอนความหมายหลายศตวรรษให้เป็นเพียงทางเลือกด้านสุนทรียะ คุณกำลังนำสิ่งที่เป็นของประเพณีที่มีชีวิตมาใช้เป็นเพียงอุปกรณ์ประกอบฉาก
ปรัชญาของผมตรงกันข้ามกับสิ่งนี้ หากเรื่องราวใดจะเข้าถึงวัฒนธรรมอินเดีย — คุณค่าแห่งสนาตน ภูมิศาสตร์ศักดิ์สิทธิ์อย่างพาราณสี ชีวิตภายในของผู้คนที่ถูกหล่อหลอมด้วยประเพณีเหล่านี้ — การเข้าถึงนั้นต้องได้มาด้วยความลึกซึ้ง ไม่ใช่ยืมมาด้วยการอ้างอิง
นี่คือเหตุผลที่ Avyaan ใช้เวลาพัฒนานานเช่นนั้น นี่คือเหตุผลที่เราเริ่มการผลิตด้วยพิธีบูชาตามประเพณีริมฝั่งแม่น้ำคงคา ซึ่งประกอบพิธีโดยบัณฑิตเสาราภ บาเนอร์จี แทนที่จะใช้ช่วงเวลานั้นเป็นโอกาสประชาสัมพันธ์ พิธีกรรมไม่ได้ทำเพื่อกล้อง แต่ทำเพราะเป็นวิธีที่ถูกต้องในการเริ่มต้นสิ่งที่อ้างว่าหยั่งรากในคุณค่าเหล่านี้
ความลึกซึ้งเหนือความอลังการ
ในการสร้างเนื้อหาร่วมสมัย — ภาพยนตร์ โซเชียลมีเดีย การตลาด ทั้งหมด — มีแรงกดดันเฉพาะไปสู่ความอลังการ ช่วงเวลาที่ใหญ่ขึ้น จังหวะที่เร็วขึ้น ความเข้มข้นที่สูงขึ้น ความพึงพอใจที่ทันทีมากขึ้น ผมเข้าใจว่าทำไมแรงกดดันนี้จึงมีอยู่ ความสนใจเป็นสิ่งหายาก และความอลังการดึงดูดมันได้อย่างมีประสิทธิภาพ
แต่ผมเลือกอย่างตั้งใจ ทั้งใน Avyaan และในวิธีคิดเรื่องงานสร้างสรรค์โดยทั่วไป ที่จะให้ความสำคัญกับความลึกซึ้งเหนือความอลังการ นี่ไม่ได้หมายความว่างานควรช้าหรือเข้าถึงยาก แต่หมายความว่าแก่นสารทางอารมณ์และประเด็นของงานควรมาจากประสบการณ์มนุษย์ที่แท้จริงและรากฐานทางวัฒนธรรมที่แท้จริง มากกว่าความเข้มข้นที่ถูกปรุงแต่ง
เมื่อผมนึกถึงตัวละครใน Avyaan — คนหนุ่มสาวที่ค้นหาตัวตนและเป้าหมายผ่านดนตรี การเคลื่อนไหว และศิลปะ — การเดินทางของพวกเขาไม่ได้สร้างขึ้นรอบการหักมุมอันดราม่า แต่รอบการต่อสู้ที่แท้จริงและมักเงียบงันในการค้นหาว่าคุณเป็นใครและให้คุณค่ากับอะไร ในโลกที่ดึงคุณเข้าหาเสียงรบกวนอยู่ตลอดเวลา ผมเชื่อว่าการต่อสู้นั้นเมื่อเล่าอย่างซื่อตรง ทรงพลังกว่าเกือบทุกสิ่งที่ความอลังการมอบให้ได้
ผู้ชมรับรู้ความจริงได้แม้ — และโดยเฉพาะเมื่อ — มันถูกส่งมาอย่างเงียบ ๆ นี่คือวินัย ไม่ใช่แค่ความชอบ ในบางแง่ การสร้างภาพยนตร์ที่ดังกว่าคงง่ายกว่า ผมเลือกที่จะไม่ทำ เพราะเชื่อว่าความลึกซึ้งคือสิ่งที่อยู่กับผู้คนจริง ๆ
ความรับผิดชอบต่อชุมชนที่คุณนำเรื่องราวมาเล่า
สำหรับผม นี่คือส่วนที่สำคัญที่สุดของปรัชญาการสร้างสรรค์ และเป็นส่วนที่ผมคิดอย่างรอบคอบที่สุด
เมื่อคุณสร้างงานที่ดึงมาจากวัฒนธรรมเฉพาะ สถานที่เฉพาะ ชุดประเพณีเฉพาะ คุณไม่ได้ทำงานในสุญญากาศ คุณกำลังทำงานกับเนื้อหาที่ในความหมายที่แท้จริงเป็นของผู้คนที่ใช้ชีวิตและสืบทอดวัฒนธรรมนั้นมาหลายชั่วอายุคน นั่นสร้างพันธะหน้าที่
ผมให้ความสำคัญกับพันธะนั้นในไม่กี่วิธีที่เฉพาะเจาะจง
ประการแรก ด้วยการทำงานกับผู้ที่เข้าใจเนื้อหาอย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่ผู้ที่ลอกเลียนพื้นผิวได้ ผู้กำกับเการัฟ คาติ และผู้กำกับภาพจันทัน โคฬี ได้รับเลือกไม่เพียงเพราะทักษะทางเทคนิค แต่เพราะความละเอียดอ่อนต่อสิ่งที่ Avyaan ต้องเป็น เช่นเดียวกับนิวาน เซน และนีลู เอ็ม. เซน แห่ง Urban Boat Films ซึ่งความมุ่งมั่นต่อความถูกต้องทางวัฒนธรรมได้หล่อหลอมกระบวนการผลิตทั้งหมด
ประการที่สอง ด้วยการเลือกความถูกต้องและความเคารพเหนือความสะดวก การถ่ายทำ Avyaan ในสตูดิโอที่จำลองพาราณสีคงง่ายกว่าทั้งด้านโลจิสติกส์และการเงิน แทนที่จะไปถ่ายในเมืองจริง เราเลือกพาราณสีเพราะเรื่องราวต้องการสถานที่จริง แม่น้ำจริง และจังหวะชีวิตจริงริมท่าน้ำ ความสะดวกไม่ค่อยเป็นมาตรฐานที่ถูกต้องเมื่อคุณจัดการกับสิ่งที่มีความหมายต่อผู้คนนับล้าน
ประการที่สาม ด้วยการระลึกว่าผู้คนที่ชีวิตและประเพณีเป็นแรงบันดาลใจให้เรื่องราว ไม่ใช่ผู้ชมที่ต้องเอาใจ แต่เป็นผู้มีส่วนร่วมที่ศักดิ์ศรีต้องได้รับการปกป้องในการเล่าเรื่อง สิ่งนี้หล่อหลอมการตัดสินใจทั้งใหญ่และเล็ก: ตัวละครถูกเขียนอย่างไร พิธีกรรมถูกนำเสนออย่างไร และกล้องเลือกมองสถานที่และผู้คนอย่างไร
ผมไม่ได้อ้างว่าตัดสินใจถูกทุกครั้ง ไม่มีงานสร้างสรรค์ใดทำได้ แต่มาตรฐานที่ผมยึดถือคือ ผมได้เข้าถึงด้วยความเคารพและความใส่ใจอย่างแท้จริงหรือไม่ ไม่ใช่ว่าผลลัพธ์สะดวกเชิงพาณิชย์หรือไม่
ทำไมวินัยทางธุรกิจจึงควรอยู่ในงานสร้างสรรค์
บางครั้งผู้คนคิดว่าคุณค่าที่นำทางธุรกิจที่ดี — วินัย ความรับผิดชอบ การคิดระยะยาว — ขัดแย้งกับความซื่อตรงเชิงสร้างสรรค์ ผมพบว่าตรงกันข้าม
หลักการเดียวกันที่นำทางเส้นทางธุรกิจของผมมาสี่ทศวรรษ — ธุรกิจและความสัมพันธ์ที่ยั่งยืนคือสิ่งที่สร้างบนความไว้วางใจ ไม่ใช่การฉกฉวย — ใช้ได้โดยตรงกับงานสร้างสรรค์ ภาพยนตร์ที่สร้างเพื่อรีดมูลค่าเชิงพาณิชย์สูงสุดโดยไม่คำนึงถึงเนื้อหาทางวัฒนธรรมที่เป็นรากฐาน ไม่ต่างจากธุรกิจที่ให้ความสำคัญกับกำไรระยะสั้นเหนือผู้คนที่รับใช้ ทั้งสองจะกัดกร่อนความไว้วางใจที่ตนพึ่งพาในที่สุด
ผมนำการคิดระยะยาวแบบเดียวกับที่ใช้ในทุกกิจการตลอดชีวิตการทำงานมาสู่ Avyaan นั่นหมายถึงการยอมรับว่าความลึกซึ้งใช้เวลาสร้างนานกว่าความอลังการ หมายถึงการยอมรับว่าภาพยนตร์ที่จริงจังทางวัฒนธรรมอาจไม่มีผลตอบแทนเชิงพาณิชย์ทันทีเท่ากับงานแบบสูตรสำเร็จ และหมายถึงการสบายใจกับการแลกเปลี่ยนนั้น เพราะผมไม่ได้วัดความสำเร็จด้วยมาตรวัดระยะสั้นเพียงอย่างเดียว
สิ่งที่ผมเชื่อว่างานสร้างสรรค์ติดค้างผู้ชม
หากต้องสรุปปรัชญาของผมเป็นหลักการเดียว ก็คือ: งานสร้างสรรค์ที่เข้าถึงวัฒนธรรมติดค้างความซื่อตรงต่อผู้ชม และติดค้างความเคารพต่อตัววัฒนธรรมเอง ความซื่อตรงหมายถึงการไม่แสร้งว่าความซับซ้อนง่ายกว่าที่เป็น หมายถึงการไว้วางใจให้ผู้ชมอยู่กับความคลุมเครือ กับช่วงเวลาเงียบ ๆ กับเรื่องราวที่ไม่ได้จบด้วยบทเรียนง่าย ๆ หมายถึงการต้านทานสิ่งล่อใจที่จะทำให้ประเพณีอันอุดมสมบูรณ์แบนราบจนกลายเป็นสิ่งที่ขายง่าย
ความเคารพหมายถึงการลงมือทำงาน — การค้นคว้า การปรึกษา การร่วมมืออย่างแท้จริงกับผู้ที่สืบทอดประเพณีที่คุณดึงมา — แทนที่จะคิดว่าเจตนาดีเพียงพอในตัวเอง
สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่อุดมคตินามธรรมสำหรับผม แต่เป็นหลักการปฏิบัติที่ผมใช้ทุกวัน ในทุกการตัดสินใจที่เกี่ยวข้องกับการนำ Avyaan สู่ผู้ชม และผมเชื่อว่ามันยังเป็น
หลักการที่ใช้ได้ไกลเกินกว่าการสร้างภาพยนตร์ — กับงานสร้างสรรค์หรือธุรกิจใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรม อัตลักษณ์ หรือประเพณี
ข้อคิดส่งท้าย
ผมไม่ได้เข้าสู่วงการภาพยนตร์เพื่อพิสูจน์อะไร ผมเข้ามาเพราะเชื่อว่ามีช่องว่าง — ความต้องการเรื่องราวที่ปฏิบัติต่อวัฒนธรรมอินเดียด้วยความลึกซึ้งและความจริงจังที่สมควรได้รับ — และเพราะผมใช้เวลาหลายปีสร้างสิ่งต่าง ๆ อย่างรับผิดชอบมากพอ จนรู้สึกพร้อมที่จะลองสร้างสิ่งนี้ด้วย
การที่ Avyaan จะประสบความสำเร็จตามมาตรวัดเชิงพาณิชย์ทั่วไปหรือไม่ ในบางแง่มีความสำคัญกับผมน้อยกว่าการที่มันประสบความสำเร็จตามมาตรฐานที่ผมใส่ใจจริง ๆ: มันปฏิบัติต่อเนื้อหาอย่างซื่อตรงหรือไม่ ปฏิบัติต่อผู้ชมด้วยความเคารพหรือไม่ และให้เกียรติวัฒนธรรมที่มันดึงมาหรือไม่
นั่นคือปรัชญาเบื้องหลังงานนี้ ผมหวังว่ามันจะปรากฏในภาพยนตร์
เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับคุณค่าที่นำทางงานของผม — ทั้งในธุรกิจ การกุศล และตอนนี้ภาพยนตร์ — ได้ที่หน้าเกี่ยวกับเราของเว็บไซต์นี้
.png)