ข่าวสาร, ภาพยนตร์

ทำไมจิตวิญญาณจึงนำทางผมในฐานะผู้สร้างสรรค์

เช้าวันที่เราเริ่มถ่ายทำ Avyaan สิ่งแรกที่เกิดขึ้นไม่ใช่การซ้อมกล้องหรือตรวจแสง แต่เป็นพิธีบูชา บัณฑิตเสาราภ บาเนอร์จี นำพวกเราประกอบพิธีริมฝั่งแม่น้ำคงคา และหลังจากพิธีเสร็จสิ้นแล้วเท่านั้น การผลิตจึงเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ

ผมถูกถามมากกว่าหนึ่งครั้งว่าทำไมการผลิตภาพยนตร์จึงเริ่มต้นแบบนี้ ทำไมไม่เริ่มถ่ายทำเลย และถือว่ามิติทางจิตวิญญาณของเรื่องเป็นสิ่งที่ต้องบันทึกบนจอ แทนที่จะเป็นสิ่งที่ต้องปฏิบัตินอกจอ ผมเข้าใจคำถามนั้น แต่สำหรับผม การแยกเช่นนั้นใช้ไม่ได้ ผมไม่คิดว่าคุณจะเล่าเรื่องการแสวงหาทางจิตวิญญาณได้อย่างแท้จริง ขณะที่มองจิตวิญญาณเป็นเพียงหัวข้อที่สังเกตจากภายนอก มันต้องเป็นสิ่งที่คุณใช้กำหนดทิศทางจริง ๆ ไม่ใช่แค่ทิศทางของตัวละคร แต่รวมถึงของตัวคุณเองด้วย

นี่คือสิ่งที่ผมอยากอธิบาย: ไม่ใช่จิตวิญญาณในฐานะประเด็นของ Avyaan แต่เป็นจิตวิญญาณในฐานะเข็มทิศที่ผมใช้ตัดสินใจในฐานะผู้สร้างสรรค์

จิตวิญญาณในฐานะเข็มทิศ ไม่ใช่เครื่องประดับ

ผมเคยกล่าวถึงเรื่องนี้ในบทความก่อนหน้าว่าด้วยวัฒนธรรมและความรับผิดชอบเชิงสร้างสรรค์ — ความแตกต่างระหว่างการใช้ประเพณีเป็นเครื่องประดับ กับการเข้าถึงมันในฐานะแก่นสาร สำหรับผม จิตวิญญาณคือหัวใจของความแตกต่างนั้น

การสร้างภาพยนตร์ที่มีภาพทางจิตวิญญาณ — วัด แม่น้ำ พิธีกรรม — โดยที่การผลิตเองไม่ได้ถูกนำทางด้วยวินัยทางจิตวิญญาณใด ๆ เป็นเรื่องง่าย ภาพยนตร์หลายเรื่องทำเช่นนั้น และผู้ชมมักรู้สึกได้ ภาพดูถูกต้อง แต่บางสิ่งข้างใต้รู้สึกกลวงเปล่า

สิ่งที่ผมพยายามทำแทนคือการให้วินัยทางจิตวิญญาณนำทางการตัดสินใจจริงของการผลิต ไม่ใช่แค่เนื้อหาด้านภาพ มันเริ่มจากวิธีที่เราเริ่มต้น — ด้วยพิธี ด้วยเจตนา ด้วยความถ่อมตนต่อสิ่งที่เรากำลังพยายามทำ และดำเนินต่อไปในวิธีที่เราเลือกสถานที่ วิธีที่เราปฏิบัติต่อผู้คนและสถานที่ที่เราถ่ายทำ และวิธีที่เราวัดว่าวันทำงานหนึ่งไปได้ดีหรือไม่ วันที่ทีมงานทำงานด้วยความอดทน ความเคารพ และการมีสติอยู่กับปัจจุบันอย่างแท้จริง สำคัญกับผมมากกว่าวันที่เราแค่ถ่ายฟุตเทจได้มากขึ้น

คุณค่าแห่งสนาตนสอนอะไรเกี่ยวกับงานสร้างสรรค์

ปรัชญาสนาตนมีความเข้าใจเฉพาะเกี่ยวกับการกระทำ — แนวคิดว่าวิธีที่คุณกระทำสำคัญไม่แพ้สิ่งที่คุณบรรลุ และงานที่ทำด้วยเจตนาที่ถูกต้องมีคุณค่าในตัวเองโดยไม่ขึ้นกับผลลัพธ์ แนวคิดนี้มากกว่าสิ่งอื่นใด ที่หล่อหลอมวิธีที่ผมทำงานอำนวยการสร้าง

ในธุรกิจ ผมเรียนรู้บทเรียนนี้อย่างช้า ๆ ตลอดหลายปี บ่อยครั้งผ่านสถานการณ์ที่ผลลัพธ์ที่ถูกต้องและกระบวนการที่ถูกต้องดูไม่สอดคล้องกันในตอนแรก ในการสร้างภาพยนตร์ ผมพยายามนำมาใช้ตั้งแต่เริ่มต้น สัญชาตญาณของการสร้างภาพยนตร์เชิงพาณิชย์มักเป็นการมุ่งผลลัพธ์อย่างไม่ลดละ — รายได้ ยอดการมีส่วนร่วม ความสนใจ ผมไม่ได้ปฏิเสธตัวชี้วัดเหล่านั้นทั้งหมด แต่ผมเลือกอย่างตั้งใจที่จะชั่งน้ำหนักมันกับอีกคำถามหนึ่ง: สิ่งนี้สร้างขึ้นด้วยเจตนาที่ถูกต้องหรือไม่ และกระบวนการเองดำเนินไปด้วยความซื่อตรงหรือไม่

นี่ไม่ใช่อุดมคติที่เป็นนามธรรม แต่หล่อหลอมการเลือกที่เป็นรูปธรรม มันคือเหตุผลที่เราถ่ายทำ Avyaan ในพาราณสีจริง แทนที่จะจำลองที่อื่น คือเหตุผลที่การผลิตเริ่มต้นด้วยพิธีกรรมจริง แทนที่จะจัดฉากเพื่อการตลาด และคือเหตุผลที่การตัดสินใจเกี่ยวกับการนำเสนอการปฏิบัติทางจิตวิญญาณในภาพยนตร์ ทำโดยปรึกษาผู้ที่เข้าใจการปฏิบัตินั้นอย่างลึกซึ้ง แทนที่จะปล่อยให้สัญชาตญาณเชิงสร้างสรรค์ตัดสินเพียงลำพัง

วินัยแห่งความสงบนิ่งในอุตสาหกรรมที่ไม่หยุดนิ่ง

หนึ่งในสิ่งที่ขัดกับสามัญสำนึกที่จิตวิญญาณมอบให้ผมในฐานะผู้สร้างสรรค์ คือความสบายใจกับความสงบนิ่ง ในอุตสาหกรรมที่มักมองความนิ่งว่าเป็นความล้มเหลวของจังหวะ

เนื้อหาร่วมสมัยในแทบทุกสื่อสร้างขึ้นรอบการเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง — การตัดต่อ การเฉลย การไต่ระดับ มีเหตุผลที่ดีสำหรับสิ่งนี้ ความสนใจรักษาไว้ได้ยาก และจังหวะสำคัญ แต่การปฏิบัติทางจิตวิญญาณสอนสิ่งที่ต่างออกไป: ความสงบนิ่งเมื่อเข้าถึงอย่างถูกต้องไม่ได้ว่างเปล่า มันมักเป็นที่ที่สิ่งสำคัญที่สุดเกิดขึ้น ช่วงเวลาแห่งการใคร่ครวญอย่างเงียบ ๆ ภาพยาวต่อเนื่องของแม่น้ำยามรุ่งอรุณ ฉากที่มีบทพูดน้อยแต่รู้สึกได้มาก ช่วงเวลาเหล่านี้ต้องการความไว้วางใจทั้งจากผู้สร้างและผู้ชม

Avyaan พึ่งพาความไว้วางใจนี้มากกว่าภาพยนตร์เชิงพาณิชย์ทั่วไป ตัวละคร — อากาศ ศิวานี อาสติก และปูรับ — แต่ละคนเคลื่อนผ่านการค้นหาที่ไม่ได้คลี่คลายด้วยความดราม่ารวดเร็ว แต่คลี่คลาย หากจะคลี่คลาย ด้วยการตระหนักรู้อย่างเงียบ ๆ โครงสร้างนั้นสะท้อนสิ่งที่ผมเชื่อทางจิตวิญญาณ: การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดในความเข้าใจของคนเราไม่ค่อยมาในรูปแบบของความอลังการ มันมาในความสงบนิ่ง หลังจากเสียงรบกวนสงบลงแล้ว

การไว้วางใจโครงสร้างนั้นในฐานะผู้อำนวยการสร้าง ต้องอาศัยศรัทธาแบบหนึ่ง ที่ผมไม่คิดว่าจะมีได้หากไม่มีรากฐานทางจิตวิญญาณหลายปีอยู่เบื้องหลัง

จิตวิญญาณและความรับผิดชอบต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์

การถ่ายทำในสถานที่อย่างพาราณสีมาพร้อมความรับผิดชอบเฉพาะ — เมืองที่สำหรับผู้คนนับล้านศักดิ์สิทธิ์อย่างแท้จริง ไม่ใช่ศักดิ์สิทธิ์เชิงสัญลักษณ์ ความแตกต่างนั้นสำคัญอย่างยิ่งต่อวิธีที่ผมกำหนดทิศทางการผลิต

เมื่อคุณถ่ายทำในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ คุณคือแขก เมือง แม่น้ำ และพิธีกรรมที่เกิดขึ้นที่นั่นไม่ได้จัดตัวเองเพื่อกล้องของคุณ ทิศทางทางจิตวิญญาณของผมคือสิ่งที่ทำให้ข้อเท็จจริงนี้อยู่ตรงหน้าผมในทุกขั้นตอนของการตัดสินใจ มันคือเหตุผลที่แนวทางของเราต่อพาราณสีสร้างขึ้นบนการมีส่วนร่วมและความเคารพ แทนที่จะเป็นการฉกฉวย — เริ่มต้นด้วยพิธีกรรม ทำงานกับผู้ที่เข้าใจจังหวะทางจิตวิญญาณของเมือง และปรับตารางถ่ายทำตามวิถีชีวิตของเมือง ไม่ใช่ในทางกลับกัน

ผมคิดว่าทิศทางเชิงพาณิชย์ล้วน ๆ คงเลือกต่างออกไป — เร็วกว่า สะดวกกว่า และเคารพสถานที่น้อยกว่า จิตวิญญาณในฐานะวินัยที่นำทาง ไม่ใช่แค่ฉากหลัง คือสิ่งที่ป้องกันไม่ให้เป็นเช่นนั้น

ทำไมสิ่งนี้จึงสำคัญเกินกว่าภาพยนตร์เรื่องเดียว

ผมไม่คิดว่าวิธีทำงานแบบนี้เกี่ยวข้องเฉพาะกับ Avyaan หรือเฉพาะโครงการที่มีจิตวิญญาณเป็นเนื้อหาโดยตรง ผมคิดว่ามันเป็นข้อโต้แย้งที่กว้างกว่าว่า งานสร้างสรรค์ทุกประเภทได้ประโยชน์จากการถูกนำทางด้วยสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าการคำนวณเชิงพาณิชย์เพียงอย่างเดียว

จากประสบการณ์ของผม วินัยทางจิตวิญญาณทำให้วิจารณญาณเชิงสร้างสรรค์คมชัดขึ้น ไม่ใช่อ่อนลง มันถามคำถามที่ยากขึ้นเกี่ยวกับเจตนา ต้องการความอดทนกับกระบวนการมากขึ้น และต้านทานการล่อลวงให้มุ่งผลกระทบทันทีโดยแลกกับความหมายที่ยั่งยืน สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่การกล่าวอ้างทางศาสนา แต่เป็นข้อสังเกตเชิงปฏิบัติจากคนที่ใช้เวลาหลายทศวรรษสร้างสิ่งต่าง ๆ — ก่อนในธุรกิจ ตอนนี้ในภาพยนตร์ — และพบว่างานที่นำทางด้วยคุณค่าที่แท้จริงมักยืนยาวและมีความหมายมากกว่างานที่นำทางด้วยความสะดวกเพียงอย่างเดียว

ข้อคิดส่งท้าย

ผมไม่ได้เป็นผู้สร้างภาพยนตร์โดยการฝึกฝน และไม่ได้อ้างอำนาจทางจิตวิญญาณใด ๆ สิ่งที่ผมมอบให้ได้คือความซื่อตรงเกี่ยวกับสิ่งที่นำทางการตัดสินใจของผมในฐานะผู้อำนวยการสร้างจริง ๆ ทีละฉาก ทีละการเลือก ตลอดการสร้าง Avyaan

สิ่งที่นำทางนั้นคือวินัยทางจิตวิญญาณ — ไม่ใช่ในฐานะประเด็นที่ต้องนำเสนอ แต่เป็นเข็มทิศที่ต้องตาม มันหล่อหลอมวิธีที่เราเริ่มต้น วิธีที่เราทำงาน และความสะดวกเชิงพาณิชย์ที่เรายอมสละ ผมเชื่อว่าวินัยนั้นปรากฏอยู่ในภาพยนตร์ที่เสร็จสมบูรณ์ แม้ในช่วงเวลาที่ไม่เกี่ยวกับศาสนาหรือพิธีกรรมโดยตรง มันปรากฏในความอดทนของการเล่าเรื่อง ความเคารพที่มีต่อพาราณสี และความไว้วางใจในความสงบนิ่งมากกว่าความอลังการ

นั่นคือเหตุผลที่จิตวิญญาณนำทางผมในฐานะผู้สร้างสรรค์ ไม่ใช่เพราะมันเป็นภาษาการตลาดที่ดี แต่เพราะผมไม่รู้ว่าจะสร้างงานที่ผมเชื่อมั่นได้อย่างไรหากปราศจากมัน

ติดตามการเดินทางทั้งหมดของ Avyaan และงานสร้างสรรค์ของสุนิล โคธารี ได้ที่ส่วนผลงานภาพยนตร์ของเว็บไซต์นี้