ข่าวสาร, ภาพยนตร์
ประสบการณ์ของผมบนเวทีเสวนานานาชาติ: เป็นตัวแทนความคิดสร้างสรรค์ของอินเดียในต่างแดน

เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ผมได้ขึ้นเวทีในงานWe-Women Network ที่กรุงเทพฯ ซึ่งจัดร่วมกับBangkokScoop นั่งเคียงข้างผู้นำจากหลากหลายอุตสาหกรรมในการเสวนาระดับโลกว่าด้วยความเท่าเทียมและการมีส่วนร่วมของทุกคน ค่ำคืนนั้นไม่ได้จัดขึ้นเพื่อภาพยนตร์ แต่เพื่อภาวะผู้นำของสตรี การกุศล และการสนทนาที่ข้ามพ้นวัฒนธรรมได้ง่ายกว่าข้อตกลงทางธุรกิจทั่วไป แต่เมื่อค่ำคืนจบลง ผู้คนในห้องก็ได้ชมทีเซอร์แรกของ Avyaan ด้วย เป็นการบรรจบกันอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ได้วางแผนของสองสิ่งที่ผมใส่ใจอย่างลึกซึ้ง: การเสริมพลังและการเล่าเรื่องแบบอินเดีย
ค่ำคืนนั้นสะท้อนบางสิ่งที่ผมเข้าใจชัดเจนหลังจากหลายปีของการเป็นตัวแทนธุรกิจและวัฒนธรรมอินเดียบนเวทีนานาชาติ: การเสวนาไม่ได้เกี่ยวกับหัวข้อที่พิมพ์อยู่ในกำหนดการจริง ๆ แต่เกี่ยวกับสิ่งที่คุณเลือกนำเข้าไปในห้อง และสิ่งที่ห้องนั้นจดจำคุณในท้ายที่สุด

ทำไมการเสวนาจึงสำคัญกว่าที่เห็น
ผมนั่งบนเวทีเสวนาในกรุงเทพฯ มาหลายทศวรรษ นานก่อนจะเกี่ยวข้องกับภาพยนตร์ ทั้งในฐานะตัวแทนหอการค้าอินเดีย-ไทย การพูดในงานวัฒนธรรม และการร่วมอภิปรายเรื่องการค้า การกุศล และชีวิตชุมชน รูปแบบนี้อาจดูเรียบง่าย ผู้พูดไม่กี่คน ผู้ดำเนินรายการหนึ่งคน และการสนทนาหนึ่งชั่วโมง ง่ายที่จะประเมินค่าต่ำไป
แต่ผมคิดว่าการเสวนาเป็นหนึ่งในเวทีที่ถูกมองข้ามมากที่สุดในการเป็นตัวแทนวัฒนธรรมอย่างจริงใจ เพราะเป็นการสนทนา ไม่ใช่บทที่เตรียมไว้ สุนทรพจน์หลักให้คุณควบคุมเรื่องเล่าได้ทั้งหมด แต่การเสวนาไม่ใช่ คุณต้องตอบสนองแบบเรียลไทม์ เคียงข้างผู้คนที่อาจมองต่างออกไป ต่อหน้าผู้ชมที่ไม่ได้ดูแค่สิ่งที่คุณพูด แต่ดูว่าคุณฟังอย่างไร มีส่วนร่วมอย่างไร และวางตัวอย่างไรเมื่อเจอคำถามที่ไม่คาดคิด
คุณสมบัติที่ไม่มีบทนี้เองที่ทำให้การเสวนามีคุณค่าในการเป็นตัวแทนความคิดสร้างสรรค์ของอินเดียในต่างแดน การนำเสนอความลึกซึ้งทางวัฒนธรรมของอินเดียในรูปแบบที่ขัดเกลาและเตรียมไว้ล่วงหน้าเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การแสดงความลึกซึ้งนั้นในการสนทนาสด ตอบคำถามอย่างจริงใจจากผู้คนที่อาจรู้น้อยมากเกี่ยวกับคุณค่าแห่งสนาตน เกี่ยวกับพาราณสี หรือเกี่ยวกับสิ่งที่ภาพยนตร์อย่าง Avyaan พยายามทำจริง ๆ นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ความหมายของการเป็นตัวแทนวัฒนธรรม ไม่ใช่เพียงโครงการ
เมื่อผมได้รับเชิญไปพูดบนเวทีเสวนานานาชาติในตอนนี้ ผมแทบไม่เคยไปในฐานะนักธุรกิจล้วน ๆ หรือผู้สร้างภาพยนตร์ล้วน ๆ ผมมักไปในฐานะคนที่ใช้เวลากว่าสี่สิบปีเชื่อมโยงอินเดียและประเทศไทย และมากขึ้นเรื่อย ๆ ในฐานะคนที่พยายามนำการเล่าเรื่องแบบอินเดียไปสู่ผู้ชมที่อาจไม่เคยสัมผัสมันอย่างจริงจังมาก่อน
สิ่งนี้มาพร้อมความรับผิดชอบที่ผมให้ความสำคัญ เมื่อผมพูดถึง Avyaan ผมไม่ได้แค่โปรโมตภาพยนตร์ แต่ผมกำลังเปิดหน้าต่างให้ผู้ชมนานาชาติได้เห็นคุณค่า — ปรัชญาสนาตน ความสำคัญทางจิตวิญญาณของพาราณสี และแนวคิดว่าพลังภายในและการมีรากเหง้าสำคัญไม่แพ้ความสำเร็จภายนอก — ซึ่งหลายคนในห้องอาจได้พบเป็นครั้งแรก ผมพยายามพูดถึงสิ่งเหล่านี้ด้วยความใส่ใจเดียวกับที่ผมเคยเขียนไว้ในบทความเรื่องความรับผิดชอบเชิงสร้างสรรค์: ไม่ใช่ในฐานะสีสันแปลกตาสำหรับผู้ชม แต่เป็นแก่นสารที่สมควรได้รับความเข้าใจตามแบบของมันเอง
สิ่งนี้ยากกว่าที่ฟังดู ผู้ชมนานาชาติมักต้องการเนื้อหาทางวัฒนธรรมที่ย่อยง่าย เป็นบทสรุปที่เรียบร้อย หรือจุดเชื่อมโยงที่เข้าใจง่าย จากการเสวนาหลายครั้ง ผมเรียนรู้ที่จะไม่ทำให้เนื้อหาแบนราบเกินไป บางแนวคิดสมควรคงความไม่สมบูรณ์หรือแปลไม่ได้อยู่บ้าง เพราะนั่นคือความซื่อตรง ผู้ชมเคารพความซื่อตรงนั้นมากกว่าการทำให้ง่ายเกินจริง แม้จะต้องใช้ความพยายามมากขึ้นเล็กน้อย
ค่ำคืน We-Women Network: กรณีศึกษาของการบรรจบที่ไม่คาดคิด
ค่ำคืนในกรุงเทพฯ ที่ผมกล่าวถึงข้างต้น เป็นตัวอย่างที่ดีของสิ่งที่ผมหมายถึง เรื่องการนำวัฒนธรรมเข้าไปในห้อง แทนที่จะรอโอกาสที่เหมาะสมในการนำเสนอ
งานนี้มุ่งเน้นภาวะผู้นำของสตรีและการเสวนาระดับโลกเรื่องความเท่าเทียม “Beyond Gender” ซึ่งเป็นการสนทนาเกี่ยวกับการมีส่วนร่วม ภาวะผู้นำ และอนาคตของผู้หญิงในทุกวัฒนธรรม จัดร่วมกับ BangkokScoop และสนับสนุนบ้านเด็กบ้านอันรัก (Baan Unrak Children’s Home) ผมไปในฐานะผู้ให้การกุศล ไม่ใช่เพื่อการโปรโมต แต่ค่ำคืนนั้นก็กลายเป็นช่วงเวลาที่เราเปิดตัวทีเซอร์แรกของ Avyaan ต่อหน้าผู้ชมเป็นครั้งแรก
สิ่งที่ทำให้ผมประทับใจคือ สองเส้นเรื่องนั้น — การเสริมพลังสตรีและภาพยนตร์ที่หยั่งรากในประเพณีทางจิตวิญญาณของอินเดีย — อยู่เคียงข้างกันได้อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีสิ่งใดบดบังอีกสิ่ง ผู้ชมในค่ำคืนนั้นมีส่วนร่วมในการสนทนาอย่างจริงจังเรื่องภาวะผู้นำและการมีส่วนร่วม และในค่ำคืนเดียวกันนั้น พวกเขาก็ได้รู้จักเรื่องราวของการค้นหาตัวตนและความหมายในพาราณสี ผมไม่ได้วางแผนการบรรจบนั้นอย่างตั้งใจ แต่มันตอกย้ำสิ่งที่ผมเชื่อ: การเป็นตัวแทนทางวัฒนธรรมไม่จำเป็นต้องมีเวทีแยกต่างหาก มันสามารถและน่าจะควรอยู่เคียงข้างการสนทนาที่จริงจังเรื่องอื่น ๆ ได้อย่างสบาย ๆ แทนที่จะถูกมองเป็นส่วนเสริมเฉพาะกลุ่ม
บทเรียนจากการสนทนาข้ามวัฒนธรรมหลายปี
หลังจากหลายปีของการเป็นตัวแทนธุรกิจ การกุศล และตอนนี้งานสร้างสรรค์ของอินเดียบนเวทีนานาชาติ ผมได้เรียนรู้บางสิ่ง ข้อแรกคือ ความเจาะจงได้รับความเคารพมากกว่าความกว้าง ๆ เมื่อพูดถึงอินเดียบนเวทีนานาชาติ เป็นเรื่องง่ายที่จะพูดแบบกว้าง ๆ — “วัฒนธรรมอันอุดมสมบูรณ์” “ประเพณีโบราณ” “ความลึกซึ้งทางจิตวิญญาณ” วลีเหล่านี้ไม่ผิด แต่ถูกลืมได้ง่าย สิ่งที่เข้าถึงผู้ชมจริง ๆ คือความเจาะจง: ความหมายเฉพาะของคำอย่าง Avyaan ความสำคัญเฉพาะของเมืองอย่างพาราณสี พิธีบูชาเฉพาะที่ประกอบโดยบัณฑิตเสาราภ บาเนอร์จี ริมฝั่งแม่น้ำคงคา รายละเอียดเฉพาะทำให้ผู้ชมมีสิ่งที่ยึดจับได้จริง
ข้อที่สองคือ ความถ่อมตนเปิดประตูได้มากกว่าการแสดงอำนาจ ผมไม่ใช่นักวิชาการหรือนักประวัติศาสตร์วัฒนธรรม เมื่อผมพูดถึงคุณค่าแห่งสนาตนหรือประเพณีทางจิตวิญญาณของอินเดียบนเวที ผมพยายามพูดในฐานะคนที่ใช้ชีวิตใกล้ชิดกับประเพณีเหล่านี้และพยายามเป็นตัวแทนอย่างซื่อตรง ไม่ใช่ในฐานะผู้อ้างความเชี่ยวชาญเด็ดขาด จากประสบการณ์ของผม ผู้ชมตอบรับความถ่อมตนที่แท้จริงได้ดีกว่าการแสดงอำนาจมาก
ข้อที่สามคือ การเป็นตัวแทนวัฒนธรรมในต่างแดนหมายถึงการนำเสนอมันในฐานะสิ่งที่มีชีวิต ไม่ใช่ประวัติศาสตร์ คงเป็นเรื่องง่ายที่จะพูดถึงประเพณีของอินเดียในอดีตกาลล้วน ๆ ในฐานะมรดก ในฐานะประวัติศาสตร์ แต่ผมพยายามนำเสนอคุณค่าเหล่านี้ในฐานะสิ่งที่กำลังหล่อหลอมการตัดสินใจในวันนี้: ว่าเราเลือกถ่ายทำ Avyaan อย่างไร เข้าหาพาราณสีอย่างไร และพิธีบูชาหล่อหลอมการเริ่มต้นการผลิตภาพยนตร์ในปี 2024 อย่างไร ไม่ใช่เมื่อหลายศตวรรษก่อน ประเพณีที่มีชีวิตน่าสนใจและซื่อตรงกว่าประเพณีแห่งความโหยหาอดีต
ทำไมงานนี้จึงสำคัญเกินกว่าเวทีเสวนาใดเวทีหนึ่ง
ผมไม่คิดว่าคุณค่าของการสนทนาเหล่านี้อยู่ที่การปรากฏตัวครั้งใดครั้งหนึ่ง แต่อยู่ที่การสั่งสม การมีอยู่อย่างช้า ๆ และสม่ำเสมอของเสียง เรื่องราว และคุณค่าของอินเดียในห้องนานาชาติ ที่อาจไม่ถูกได้ยินอย่างลึกซึ้งหากไม่มีสิ่งนี้ ทุกเวทีที่ผมนั่ง ทุกการสนทนาที่ Avyaan ถูกพูดถึงควบคู่กับเรื่องภาวะผู้นำ การกุศล หรือธุรกิจ เป็นส่วนเล็ก ๆ ของภาพที่ใหญ่กว่า: แนวคิดว่าความคิดสร้างสรรค์และความลึกซึ้งทางวัฒนธรรมของอินเดียควรอยู่ในการสนทนานานาชาติที่จริงจัง ไม่ใช่ในฐานะหมวดหมู่พิเศษ แต่เป็นส่วนหนึ่งของการสนทนาเดียวกันที่ทุกคนกำลังพูดถึงภาวะผู้นำ ความหมาย และเป้าหมาย
นั่นคือความรับผิดชอบที่ผมพยายามนำติดตัวไปทุกเวทีที่ได้รับเชิญ ไม่ใช่การแสดงความเป็นอินเดียให้ผู้ชมดู แต่เป็นการนำแก่นสารที่แท้จริงเข้าไปในห้องที่มักหิวกระหายสิ่งนั้น แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าจะขอมันโดยตรงอย่างไร
เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับภูมิหลังของสุนิล โคธารี และคุณค่าที่นำทางงานระดับนานาชาติของเขาได้ที่หน้าเกี่ยวกับเราของเว็บไซต์นี้
.png)